Over mij

Willem1Pitter, aangenaam

2016-05-03 12.38.12 HDR-2

Mijn eerste selfie met een bij het Louvre gevonden selfiestick

In 1975 was ik 16 jaar oud (inmiddels dus 58 jaar jong) en kon ik de hele wereld aan. Altijd met brommertjes aan het prutsen (sleutelen noemden we het) met een vriendengroepje. Ik reed een Tomos 3LTomos-3L in die tijd, een handgeschakelde 3-bak met (uiteraard) een hoog stuur. Maar dan een rode (deze foto is van internet geplukt).

Het ongeval

Niet alles ging altijd even veilig, en een schuiver maakten we allemaal wel eens. Niets aan de hand, tot die ene nacht. Mijn maatje en ik kwamen terug van een feestje met vrienden in het buitengebied van Amersfoort, en na een zonnige warme dag in het voorjaar (2e Pinksterdag was het), was er wat mist ontstaan boven de weilanden. We reden natuurlijk niet op het fietspad maar op de weg; er was toch verder niemand onderweg.

Op de route, een bochtige weg tussen de weilanden door, lag een bruggetje over een beek precies in een bocht. Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik knalde tegen de brugleuning op, en brak daarbij mijn linkeronderbeen op meerdere plaatsen. Dat leverde de nodige complicaties op en dus werd na een langdurig ziekenhuistraject besloten uiteindelijk mijn onderbeen te amputeren. In eerste instantie onder de knie, maar later bleek die zodanig beschadigd door het ongeluk dat een re-amputatie volgde en sindsdien heb ik een knie-exarticulatie (amputatie door de knie). Technisch gezien is dat dus een bovenbeenamputatie, omdat er geen kniefunctie meer is.

Revalidatie en verder

Dan krijg je een beenprothese, en kun je gaan revalideren en je leven op orde brengen.
Prima gelukt allemaal, maar daar gaat het hier niet om. Wil je daar meer over weten, dan wil ik dat best vertellen maar ik denk niet dat het toevoegt aan wat ik met deze site voor ogen heb. In het revalidatiecentrum (MRC Doorn) waar ik van oktober 1975 tot half februari 1976 revalideerde, kreeg ik mijn bijnaam ‘Willem1pitter’ van een aantal lotgenoten en die draag ik nog steeds met trots.
Wat wel een dingetje was, was dat motorrijden onmogelijk was. Het CBR stond op het standpunt dat het met een bovenbeenamputatie niet mogelijk en verantwoord was om op een veilige manier een balansvoertuig te besturen. Dat hebben ze volgehouden tot medio 2016.

Piaggio MP3?

Piaggio MP3

Totdat de Piaggo MP3 op de markt kwam heb ik me er ook niet druk over gemaakt; het was nu eenmaal zo. Maar zo’n MP3, met 2 voorwieltjes en een systeem waarmee het apparaat overeind blijft als je stilstaat, dat moest toch mogelijk zijn? En zelfs niet eens nodig om een A-rijbewijs te halen! Fout, zei het CBR toen ik die vraag een 5 jaar geleden stelde. De Piaggio MP3 is en blijft een balansvoertuig, voorzien van een ‘inrichting die de verticale positie bewaart’ en als die inrichting niet functioneert, dan is het gewoon weer een balansvoertuig en kieper je alsnog om. Ik kreeg een rapport Onderzoek Piaggio MP3  in handen waarin gebruikservaringen met een MP3 waren opgenomen, specifiek vanuit het oogpunt van een beengeamputeerde.

MMvG

Maar nu komt het: Ergens medio 2016 las ik een bericht op Facebook over een motorrijder die een bovenbeenamputatie moest ondergaan, en het met hulp van de MMvG (Motor Mobiliteit voor Gehandicapten) voor elkaar kreeg om zijn A-rijbewijs terug te krijgen. Hij mocht dus weer motorrijden! De MMvG kende ik al, want in het wereldje van geamputeerden ben ik geen onbekende en daar ken ik ook wel enkele motorrijders van, zoals Bert Pot (arm-amputatie)en Co1B1  (onderbeen-amputatie).

Ik heb dus meteen contact opgenomen met de MMvG en werd prompt uitgenodigd voor een zogenoemde zittingsdag in Assen. Op de zittingsdag beoordeelt een team van gedreven en deskundige mensen of je in staat zou kunnen zijn om motor te rijden. Op de zittingsdag in november 2016 zaten in Assen 2 CBR-specialisten (Jaap Went en Sietse Jansma), 2 aanpassingsspecialisten (Albert Lukens van Lukens Tuning Service en Rob Janssen van Allround Technical Assist) en Lambert Koops van Koops VEC uit Assen op mij te wachten en ze lieten er geen gras over groeien. Na een korte kennismaking kon ik meteen ‘op de bok’, zoals het genoemd werd.

 

De ‘bok’ is voorzien van allerlei meetinstrumenten en sensoren om je reactiesnelheid te kunnen meten. Op die manier kan o.a. beoordeeld worden of je snel genoeg en met precisie en kracht, ook aan je prothesekant, kunt afsteunen als de motor ‘omvalt’. Die testen kwam ik goed door, en vervolgens werd gekeken of ik ook met een motor aan de hand kan lopen. Tenslotte weegt zo’n ding meer dan 200 kilo en dat moet je wel kunnen handlen.
Ook dat bleek goed te gaan, en toen was het wachten op het oordeel. Dat kwam al snel: de heren waren het er unaniem over eens dat het een goed idee zou zijn om maar ‘gewoon’ motorrijlessen te gaan nemen. Dat was even slikken; ik was immers op pad gegaan met de vraag of ik een Piaggio MP3 zou mogen gaan rijden, en dit kwam voor mij volkomen uit de lucht vallen. Ik moest daar nog even goed over nadenken, want op dat moment realiseerde ik mij dat het nogal wat betekent.

Rijlessen

Advertenties